Styl negocjacyjny subsaharyjskiej Afryki.

Termin „subsaharyjski styl negocjacji” spełnią jedynie umowną funkcję, zważywszy na różnorodność etniczną „czarnej” części Afryki. Kultury negocjacyjne wielu krajów znajdują się pod wpływem czynników kulturowych przekazanych przez dawnych kolonizatorów i obecnych, aż po czasy dzisiejsze. Dlatego też w tej części dotyczącej kultury afrykańskiej zostały wskazane najważniejsze cechy afrykańskich stylów negocjacyjnych przy uwzględnieniu tych elementów, które istniały w obrębie kultury jeszcze przed rozpoczęciem kolonizacji.
Afrykanie mają bardzo elastyczne podejście do czasu, dlatego spóźniają się na spotkania. Okazywanie zniecierpliwienia lub gniewu z tego powodu może wróżyć jedynie porażkę lub znacznie mniejszą elastyczność negocjatorów afrykańskich. W afrykańskim style negocjacyjnym widoczna jest koncentracja na kolektywnym pojmowaniu interesów.W rozumieniu np. Nigeryjczyków nie ma nic złego w poświęceniu prawa jednostki, jeżeli będzie to przyczyniało się do lepszej realizacji interesu społeczności. Podstawą tego myślenia jest chociażby struktura społeczna oparta na rodzinie (nnu’), wiosce (idu, albo obio), rodzie (‘duk), lub grupie rodowej (iman).[1] Style negocjacyjne kultur Afryki subsaharyjskiej mogą prezentować swoją specyfikę w podejściu do rozwiązywania konfliktów. Niemal każdy naród i plemię posiada swój własny system rozstrzygania sporów (np. gacaca w Ruandzie, bashingantahe w Burundi).[2] Zgodnie z krótką analizą najważniejszych cech kultury afrykańskiej, sfera polityczna i gospodarcza działalności państwa znajduje się pod silnym wpływem tradycji plemiennej, której ważnym elementem jest wiara w zjawiska ponadnaturalne. Determinuje to styl negocjacji krajów Afryki, co może ze strony europejskich, amerykańskich czy innych rozmówców może być traktowane z podejrzliwym spojrzeniem, jeżeli nie ironicznym uśmiechem.

Afryka Subsaharyjska - nazwa stosowana dla określenia części Afryki na południe od Sahary, zamieszkanej w większości przez ludność czarnoskórą. Potocznie wyróżnia się Murzynów, Buszmenów, Hotentotów, Pigmejów, ale faktycznie ludność czarnoskóra Afryki dzieli się na negroidów właściwych (ludy Bantu i ludność Afryki Zachodniej) oraz Nilotów (Etiopia, Somalia, a także takie plemiona jak Masajowie). Region o największych potrzebach w zakresie pomocy obejmujący 48 państw: Angola, Benin, Botswana, Burkina Faso, Burundi, Kamerum, Wyspy Zielonego Przylądka, Republika Środkowej Afryki, Czad, Komory, Kongo (Brazaaville), Kongo (Kinshasa), Przylądek Dobrej Nadzieji, Gwinea Równikowa, Erytrea, Etiopia, Gabon, Gambia, Ghana, Gwinea, Gwinea-Bissau, Kenia, Lesotho, Liberia, Madagascar, Malawi, Mali, Mauretania, Mauritius, Mozambik, Namibia, Niger, Nigeria, Rwanda, Sao Tome e Principe, Senegal, Seszele, Sierra Leone, Somalia, RPA, Sudan, Swaziland, Tanzania, Togo, Uganda, Zair, Zambia, Zimbabwe. 


[1] Michelle LeBaron, Culture-Based Negotiation Styles, July 2003, źródło: www.intractability.org (22.11.2010) .
[2] Filip Reyntjens, Stef Vandeginste, Traditional Approaches to Negotiation and Mediation: examples from Africa. Burundi, Rwanda and Congo [w:] Luc Reychler, Thania Paffenholz, Peace-Building: a Field Guide, Lynne Rienner Publishers, London 2001, s. 128-137



0 komentarze:

Prześlij komentarz